Iluż to najbliższych

Iluż to najbliższych stało się najdalszymi

Gdy przyszło to, co najbliżej, co cierpliwie czeka

Za rogiem, pod balkonem, pod maską samochodu

W jakimś pocisku podobno tak bardzo zbłąkanym

Lecz nie odeszli przecież szczególnie daleko

W zasadzie to nigdzie – wciąż w tym samym mieście

Choć już nie jako mieszkańcy, ślady tychże raczej:

Para dat zawsze, nazwisko, łacińska sentencja

Iluż to najbliższych stało się najdalszymi

Gdy to, co najdalsze stało się najbliższym

Zawsze takim było, choć sądzono przecież

Że jeszcze sto lat, sto lat, że do siego roku

Zegary wciąż odliczały, chociaż to nieładnie

Najodleglejsze sprawy czyniąc minionymi

To tylko podróż, myślano – tylko podróż, owszem

Lecz i do mniejszych rzeczy przywyknie się z czasem…